پیمان شکنی گناهی نا بخشودنی

در روایت زیبایی حضرت باقر ـ علیه السّلام ـ میفرماید: چهار چیز است که عقوبتش زودتر از هر چیز میرسد.

1ـ کسی که به او احسان کنی و در عوض نیکی با تو بدی کند.

2ـ کسی که تو به او ستم نکنی و او به تو ستم کند.

3ـ کسی که در امری با او عهد کنی تو وفا کنی و او به تو مکر و خیانت کرده، به آنچه عهد کرده وفا نکند.

4ـ کسی که به رحم خود صله کند و آن رحم از او ببرد. (خصال شیخ صدوق)

وفای به عهد و پیمان یکی از فرایض و از جمله آداب معاشرت و حسن سلوک با مردم به شمار می رود که در قرآن مجید و روایات اسلامی به این امر فوق العاده اهمیت داده شده است.
و البته از گناهانی که به کبیره بودنش تصریح شده، وفا نکردن به عهد و پیمان است چنانچه حضرت امام صادق ـ علیه السّلام ـ بر کبیره بودنش به آیه 25 از سوره رعد استشهاد میفرماید «کسانی که پیمان خدای را پس از بسته شدنش میگسلند و میبرند آنچه خداوند امر به پیوند آن فرموده و در زمین فساد میکنند برای ایشان دوری از رحمت خداست و بر ایشان سرای بدی است که دوزخ است.»

پیمان شکنی نفاق میآورد!

در بزرگی این گناه همین بس که نفاق را در قلب میرویاند و ساعت مرگ با کفر مرده و در زمرهی منافقین محشور میگردد. بنابراین پیمان شکنی و دروغگویی سبب نفاق است که در دل میماند و با آن شخص میمیرد.
رسول خدا - صلی الله علیه و آله - فرمود: نزدیک ترین شما (مسلمانان) به من در روز قیامت، راستگوترین شما در سخن گفتن و اداءکننده ترین شما در امانت و با وفاترین شما در عهد و پیمان هاست. «أمالی ـ شیخ طوسی، ج 1، ص 233»