با افراد خود بزرگبین چگونه برخورد کنیم؟

با افراد خود بزرگبین چگونه برخورد کنیم؟

یکی از جلوهها و آموزه های زیبای اسلام در تعاملات و ارتباطات اجتماعی به ویژه در برخورد با افراد بدرفتار و بداخلاق، چشم پوشی و اغماض و به عبارتی دقیقتر عفو و گذشت میباشد. بسیاری از مردم به خصوص نسل جوان سؤال میکنند، نگاه اسلام نسبت به بی احترامیها، خطاها، بی اعتناییها و بی احترامیهایی که دیگران در ارتباط با ما دارند چیست؟ آیا باید امر به معروف و نهی از منکر کرد؟ آیا بگذاریم و بگذریم؟ سکوت و بی اعتنایی کنیم؟ قطع رابطه کنیم؟ نادیده بگیریم و به روابط خود ادامه بدهیم؟

پاسخ به سؤالات مذکور را به اجمال در ذیل مرور میکنیم.

1- آنچه مسلم است و آنچه از قرآن و احادیث بر میآید در صورت احتمال تأثیر مثبت در مخاطب (فرد بد اخلاق) باید امر به معروف و نهی از منکر کرد و سکوت نکرد. امّا در صورت عدم تأثیر باید بدون قطع رحم تعاملات را به گونه ای طراحی کرد که خود و اعضای خانواده مان در فضای مسموم و آلوده به گناه قرار نگیریم. مثلاً در میهمانیهایی که گناهی صورت میگیرد، با همفکران خود را اتاقی دیگر به گفتگو بپردازیم. و یا به بهانهی مختلف مسیر بحث و برخوردهای نادرست را تغییر دهیم.

2- بر اساس آیه 33 سوره فصلت، بدی دیگران را باید با خوبی پاسخ داد تا دشمنیها و مخاصمات به دوستیها و صمیمیتها مبدل شوند. (... ادفع بالتی هی احسن) به عبارتی دیگر با حلم و مدارا و مدیریت اخلاقی، برخوردهای تلخ و گزنده دیگران را خنثی و فضای عصبیت، انتقام جویی و مجادله را تلطیف نموده و نرمش و آرامش را فضای موجود حاکم نماییم.

3- علاوه بر دستورات و توصیه های دینی، در فرآیند تجربه بشر نیز ثابت شده، که فکر انتقام و در دل نگاه داشتن کینهها و کدورتها علاوه بر تخریب روح و روان فرد آثار و عوارض فرساینده ای را بر روابط خانوادگی، فامیلی و اجتماعی بر جای خواهد گذاشت.

4- هم چنین ما در نمازهای یومیه، شصت بار رحمت خدا را بر ذهن و زبان جاری میسازیم.