یک عبادت بزرگ روحانی

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: «جبرئیل به طور مرتب و مداوم مرا سفارش به شب زنده داری می کردند، طوری که من گمان کردم که خوبان امت من هرگز نخواهند خوابید».( بحارالانوار، ج 84)

در اسلام تأکید فراوانی بر انجام نمازهای مستحبی شده و ثواب های زیادی نیز برای آنها منظور گردیده است. یکی از نوافل که در میان نوافل روزانه، ماهانه و سالانه، از فضیلت بیشتری برخوردار بوده و مستحب موکد است نماز شب می باشد که در آموزه های دینی به آن سفارش فراوانی شده است.

قرآن مجید با لحن بسیار شوق آور از شب بیداران زنده دل یاد کرده، می فرماید: از بستر خواب پهلو تهی کنند، پروردگارشان را با بیم و امید بخوانند و از آنچه روزیشان کرده ایم انفاق کنند. (سجده (32)، آیة 16)

مرحوم طبرسی از امام باقر و امام صادق ـ علیهماالسّلام ـ نقل می کند که: «منظور از مؤمنان در این آیه شب زنده دارانی هستند که برای اقامه نماز شب از بستر گرم خویش بر می خیزند. (مجمع البیان، ج 7، 8، صفحة 331، دارالحیا التراث العربی)

آن گاه قرآن مجید از پاداش بزرگ و نفیسی که خداوند به زاهدان شب عنایت می کند، خبر داده، می فرماید: هیچ کس نمی داند که در ازای کاری که انجام داده اند، چه (پاداش مهم) و چشم روشنی ای برای آنها نهفته شده است. (سجده (32، آیة 17)

حضرت امام صادق ـ علیه السلام ـ در تفسیر این آیة شریفه فرمود: هیچ کاری نیکی نیست جز آنکه پاداشش در قرآن بیان شده است مگر نماز شب که خداوند به خاطر عظمت شأن آن ثوابش را برملا نکرده و فرموده است: فَلا تَعلَمُ نَفس».(مجمع البیان، ج 7ـ 8، ص 331)