بیست و ششم رجب سالروز وفات حضرت ابوطالب(س) پدر امیرالمؤمنین (ع)

یکى از شخصیتهاى نقش آفرین صدر اسلام، حضرت ابوطالب پدر حضرت على بن ابیطالب (ع) است.

نام ابوطالب، «عمران » است و بعضى او را «عبدمناف » نامیده اند.

چون فرزند بزرگش «طالب » بود، او را ابوطالب خواندند.

وى 35 سال قبل از تولد پیامبر اسلام (ص) در مکه معظمه در خانواده اى برجسته و خداشناس دیده به جهان گشود.

او با عبدالله پدر پیامبر (ص) برادر بود. پدرش «عبدالمطلب » جد پیامبر اسلام است که همه قبایل عرب وى را به عظمت و بزرگوارى مى شناختند و از او به عنوان مردى با کفایت و مبلغ آیین توحید ابراهیم یاد مى کردند.

عبدالمطلب، چنان مورد توجه دنیاى آن روز بود که او را با لقب «سید البطحاء» آقاى سرزمین مکه و حومه آن و «ساقى الحجیج » آب دهنده حاجیان خانه خدا و «ابوالساده » پدر بزرگواریها و «حافر الزمزم » ایجاد کننده چاه زمزم مى خواندند.

عبدالمطلب در حفظ و حراست وجود مبارک حضرت محمد (ص) بسیار کوشا بود.

ابوطالب از چنین پدرى به دنیا آمد و در خانه چنین شخصیت بزرگ و الهى پرورش یافت.

ابوطالب چهار پسر و دو دختر داشت.

پسران او ده سال با یکدیگر فاصله سنى داشتند.

طالب پسر بزرگ اوست که از او نسلى باقى نمانده است. دومین فرزند او عقیل و سومین آنها جعفر معروف به جعفر طیار و چهارمین و آخرین فرزند پسرى وى حضرت على (ع) است.

دو دخترش یکى فاخته نام داشت که او را «ام هانى » مى خواندند و دختر دیگرش «ریطه » یا «اسماء» است.

فرزندان ابوطالب همه از فاطمه بنت اسداند.