اشاراتی از زندگانی بابرکت حضرت عباس (ع)

اشاراتی از زندگانی بابرکت حضرت عباس (ع)

شکفتن «ماه»


زمین مدینه، با نیمxadنگاه خورشید، روشنایی میxadگرفت و تابش طلایی آفتاب، جمعه،چهارمین روز شعبان سال 26 هجری را نوری دیگر میxadبخشید. بلور دلxadهای شیفتگان امیرالمؤمنین علی(ع)، لبریز از شور و عشق میxadشد و کوچهxadهای بنیxadهاشم، آغوش خود را به روی زائران خانه حضرت میxadگشود. چهره علاقه مندانِ اهل بیت را شبنم شادی فراگرفته بود و برای دیدار نورسیده مولای خویش، بر یکدیگر پیشی می گرفتند. «ماه» تازه در مدینه طلوع کرده بود. شور و هلهله، خانه علی(ع) و فاطمه کلابیه را فراگرفته بود. امxadالبنین، قنداقه عزیز خود را تقدیم علی(ع) کرد. امام، فرزند دلبند خود را به سینه چسبانید. بُهت و حیرت، نگاه اطرافیان را ربود و همگان از پیوند «مهر» و «ماه»، لب به تبریک گشودند.

چون نسیم اذان و اقامه بر روان پاک و سپید طفل فرونشست، امام(ع) با واژهxadای مهرآفرین و روحxadافزا، نام فرزند خود را بیان فرمود: «عباس»؛ یعنی شیر بیشه شجاعت و قهرمان میدان نبرد.[111]