امید به اجابت دعا

امید, به اجابت, دعا

«رَبِّ مَنْ ذَا الَّذی دَعاکَ فَلَمْ تُجِبْهُ، وَمَنْ ذَا الَّذی سَأَلَکَ فَلَمْ تُعْطِهِ، وَمَنْ ذَا الَّذی ناجاکَ فَخَیَّبْتَهُ، أَوْ تَقَرَّبَ إِلَیْکَ فَأَبْعَدْتَهُ »[1]
پروردگارا! چه کسى تو را خواند و تو دعایش را اجابت, نکردى، و چه کسى از تو درخواست نمود و به او عطا نفرمودى، و چه کسى با تو مناجات کرد و او را نا امید, ساختى، یا خود را به تو نزدیک نمود و او را دور ساختى؟!

شرح این فقره از دعا، برگرفته از دعاى معروف به دعاى علوى مصرى است. محمّد بن على علوى حسینى مصرى، در مکاشفه اى، خدمت حضرتعلیه السلام مشرّف شد و این دعا را از ایشان فرا گرفت و با خواندن آن به مقصودش رسید.

حضرت در این دعا ـ که روح امید, را در انسان زنده مى کند ـ به انسان مى آموزد که نباید از دعا کردن و روى آوردن به درگاه ایزد نا امید, شد؛ زیرا خداوند متعال کسى را دست خالى برنمى گرداند و هیچ دعایى را بى جواب نمى گذارد.